Jeanne Devos wordt in 1935 geboren in Kortenaken. In 1963 vertrekt Zuster Jeanne Devos naar Bombay, India. Ze zet zich er al meer dan 40 in voor het lot van vele vrouwen en kinderen die er als huispersoneel werken. In 1985 richt ze er de National Domestic Workers Movement op. Met de NDWM vecht Jeanne Devos voor een eerlijk loon en humane arbeidsomstandigheden voor het huispersoneel, veelal jonge vrouwen en kinderen. NDWM is vandaag actief in 22 Indiase staten en telt 2 miljoen leden die het lot van naar schatting 90 miljoen huisarbeidsters in India behartigen. In verscheidene staten realiseerde de beweging reeds belangrijke wetswijzigingen zoals de erkenning van huishoudwerk als arbeid en de invoering van een wet op het minimumloon voor huisarbeid. Sinds 2006 verbiedt een wet de arbeid van kinderen jonger dan veertien jaar in de horeca en het huishouden.

Met haar werk komt Jeanne Devos regelmatig in aanvaring met de Indiase autoriteiten en werd ze al verschillende keren met de dood bedreigd, maar in naam van alle kinderen gaat Jeanne Devos onverminderd door met haar werk.

Jeanne Devos beseft als geen ander dat er nog veel te doen blijft. Ook op haar 72ste blijft ze zich inzetten voor de vrouwen en kinderen in India. ‘Elk mens heeft recht op een droom en onze wereld heeft dromen nodig’ schrijft ze in haar boek ‘In naam van alle kinderen’. ‘Het is een kwestie van geloven en van liefde. De uitdaging blijft: die droom van leven en liefde waarmaken voor iedereen. Ik ben blij me te kunnen inzetten voor solidariteit, samen met een hele beweging van sterke vrouwen en kinderen’.

Simone Susskind wordt in 1947 geboren uit in België geïmmigreerde Joodse ouders, waarvan de families onder het nazi-regime werden vermoord. Heel jong al moest ze vechten tegen het pessimisme en de begrijpelijke angst van haar volk. Haar toekomstige actie zal steeds geleid worden door haar niet-confessionele, Joodse identiteit, die godsdienst, cultuur en Joodse geschiedenis benadert vanuit een humanistisch perspectief, dat op het vrij onderzoek stoelt.

Om het Israëlisch-Palestijns conflict op te lossen, probeert men beter « bruggen te bouwen dan muren”. Of het nu aan het hoofd is van het Centre Communautaire Laïc Juif of zoals vandaag van Actions dans la Méditerranée, Simone Susskind zal zich onophoudelijk inzetten om beide partijen dichter bij elkaar te brengen, met initiatieven zoals « Give peace a chance » en « Women speak out » (1988 en 1989) of door de makers van de Akkoorden van Genève (Yossi Beilin et Yasser Abed Rabbo) te ondersteunen. Van bij het begin beklemtoont ze de uiterst belangrijke rol van de vrouw in de oplossing van de conflicten. Dankzij haar contacten met haar Palestijnse vriendinnen maakt ze kennis met de realiteit van het leven van de vrouw in de islamitische wereld. Al snel breidt ze haar actie uit en slaat bruggen tussen vrouwen aan beide oevers van de Middellandse Zee, in de overtuiging dat respect voor de fundamentele rechten van de vrouw een onontbeerlijke voorwaarde is voor democratie en ontwikkeling.

Een citaat van Hillel, een wijze uit de Talmud, vat de strijd van deze grote figuur van het Belgisch judaïsme treffend samen: ‘Als ik niet in mijn naam spreek, wie zal het dan doen? Maar als ik alleen maar in mijn naam spreek, wie ben ik dan? En als we dat nu niet doen, wanneer dan wel?’

Jeanne Devos en Simone Susskind krijgen tijdens de feestelijke uitreiking van de Burgerschapsprijs 2008 een keramieken beeldhouwwerk overhandigd. Het werd speciaal voor deze gelegenheid ontworpen door de Belgische kunstenares Fabienne Claesen.